Siewy  zbóż  ozimych  oraz  rzepaku  i  rzepiku  ozimego przeprowadzano jednak na ogół w optymalnych terminach agrotechnicznych, a wschody były wyrównane,  lecz niezbyt szybkie.  Do końca drugiej dekady  października 2011 roku zakończono rozpoczęte we wrześniu  siewy  żyta  i pszenżyta oraz pszenicy ozimej. Oziminy wysiane we wrześniu zaczęły się krzewić pod koniec października. W listopadzie warunki wilgotnościowe nie uległy zasadniczej poprawie. W grudniu 2011 roku poprawie uległo uwilgotnienie gleby, a wysoka jak na tę porę roku temperatura powietrza podtrzymywała wegetację. Wyjątkowo długa jesień spowodowała,  że  rośliny  zbóż ozimych  oraz  rzepaku  i  rzepiku  wyrosły  i  rozkrzewiły  się bardzo dobrze, a nawet nadmiernie. Jedynie w tych rejonach kraju gdzie w listopadzie wystąpił znaczny niedobór opadów obserwowano nieco słabsze wyrośnięcie ozimin. Przebieg  pogody w grudniu ubiegłego roku był  jednak  niezbyt korzystny dla hartowania ozimin i ich przechodzenia w stan zimowego spoczynku. Utrzymująca się wysoka jak  tę  porę  roku temperatura  powietrza, wzrastająca  okresami  powyżej  10°C  zakłócała zimowy  spoczynek roślin, powodując w  wielu  rejonach  kraju przejściowe  pobudzenie procesów  życiowych ozimin. Ujemnym  skutkiem tego procesu było osłabienie  zimujących upraw i zmniejszenie  ich mrozoodporności. Występujące w grudniu dobowe wahania temperatury powietrza powodowały także procesy zamarzania i rozmarzania wierzchniej warstwy gleby, co osłabiało system korzeniowy roślin.

Warunki zimowania roślin w styczniu i  lutym  2012  roku  były niekorzystne  dla  roślin. W  I  dekadzie  stycznia  nadal  utrzymywały  się znacznie wyższe od normy  temperatury powietrza  (była  to  IV z kolei dekada z  temperaturą znacznie powyżej normy), co powodowało dalsze zakłócenia w zimowym spoczynku roślin. Notowane  zaś w IIIdekadzie stycznia  oraz  w  I  i  II  dekadzie  lutego  spadki  temperatury dochodzące do  -25  °C  i  poniżej,  przy  niedostatecznej  pokrywie  śnieżnej  lub  jej braku, spowodowały  znaczne  straty  w  uprawach  ozimych,  głównie rzepaku  ozimego,  pszenicy ozimej  i  jęczmienia  ozimego.  Występujące w  styczniu  i  lutym  silne  wysuszające  wiatry podczas bardzo mroźnych dni  i nocy powodowały wysmalanie roślin.

W pierwszej dekadzie marca w całym kraju nadal  trwała zimowa przerwa w wegetacji. W drugiej dekadzie marca wzrost  średniej  dobowej temperatury  powietrza  powyżej  5°C  przyczynił  się  do wzmożenia procesów  fizjologicznych  roślin  i  na  znacznym  obszarze  Polski w trzeciej  dekadzie marca nastąpiło ruszenie wegetacji roślin ozimych i trwałych użytków zielonych. Korzystne warunki agrometeorologiczne umożliwiły wykonywanie pierwszych wiosennych prac polowych. Pod koniec miesiąca przystąpiono do siewów owsa, pszenicy jarej i jęczmienia jarego.

Badania  polowe  przeprowadzone  przez  rzeczoznawców  terenowych GUS wykazały wystąpienie bardzo dużych  strat w uprawach ozimych. Do zaorania zakwalifikowano około 30%  powierzchni  zasianych  jesienią zbóż  ozimych  i  rzepaku  ozimego.  Główną  przyczyną wystąpienia  szkód zimowych  były  silne  mrozy,  duże  wahania  temperatury  powietrza i wysuszające wiatry. Na zaoranych polach zasiano zboża jare, w tym na znacznej powierzchni kukurydzę, a także rzepak jary.

--PODZIAL--

W drugiej i trzeciej dekadzie kwietnia powszechnie sadzono ziemniaki, wykonywano siew buraków cukrowych, kukurydzy uprawianej na zielonkę i na ziarno. Na przeważającym obszarze  kraju  zakończono  rozpoczęte  pod koniec  marca  siewy  zbóż  jarych. Ciepła i słoneczna pogoda w drugiej połowie kwietnia  sprzyjała powszechnie prowadzonym pracom polowym oraz przyczyniła się do znacznego przyśpieszenia  tempa wzrostu i rozwoju roślin.  W  trzeciej  dekadzie  kwietnia  rozpoczęło  się  kwitnienie drzew owocowych.  Uwilgotnienie wierzchniej warstwy gleby na początku okresu wegetacyjnego zabezpieczało potrzeby wodne roślin.

Jak podaje Główny Urząd Statystyczny warunki agrometeorologiczne w maju były zróżnicowane. Ciepła i słoneczna pogoda w  pierwszej  połowie miesiąca  sprzyjała  powszechnie  prowadzonym  pracom  polowym  oraz przyczyniła  się  do  przyśpieszenia  tempa  wzrostu i rozwoju  roślin. W wyniku  ochłodzenia występującego w drugiej połowie maja tempo wzrostu i rozwoju roślin uległo przejściowemu spowolnieniu. Występujący w ciągu miesiąca niedobór opadów deszczu, miejscami znaczny, przyczynił się do zmniejszenia  zapasów wody w  glebie. W wielu  rejonach  kraju wystąpiło przesuszenie  wierzchniej  warstwy  gruntu. W  pierwszej  dekadzie maja kończono  sadzenie ziemniaków, siewy buraków cukrowych oraz siewy kukurydzy uprawianej na ziarno i zielonkę. Stopniowo w całym kraju pojawiały się wschody  tych roślin. W drugiej i trzeciej dekadzie miesiąca pszenica jara, jęczmień jary i owies wchodziły w fazę strzelania w źdźbło, a miejscami pod koniec maja rozpoczęło się kłoszenie  tych zbóż. Żyto, pszenżyto  i pszenica ozima  w  drugiej  i  trzeciej  dekadzie  maja rozpoczęły  kłoszenie.  Pod  koniec  miesiąca  na przeważającym  obszarze kraju  obserwowano  kwitnienie  żyta  i  pszenżyta,  a  lokalnie  w ostatnich dniach  maja  rozpoczęło  się  kwitnienie  pszenicy  ozimej.  W  maju obficie  kwitł rzepak  ozimy.  Zwiększone w tym czasie potrzeby  wodne zbóż jarych i ozimych na przeważającym obszarze kraju nie były w pełni zaspokojone. W połowie maja  trawy  łąkowe wykłosiły się i rozpoczęło się ich kwitnienie, a pod koniec miesiąca w wielu rejonach Polski przystąpiono  do  zbioru  pierwszego pokosu siana  łąkowego. 

W czerwcu warunki agrometeorologiczne były bardzo zróżnicowane. Napływ  chłodnego  powietrza w  pierwszej dekadzie miesiąca przyczynił się  do  przejściowego  zwolnienia  tempa  wzrostu  i  rozwoju upraw. W drugiej  i  trzeciej  dekadzie  czerwca  wysoka  temperatura powietrza sprzyjała rozwojowi i dojrzewaniu upraw oraz prowadzeniu pielęgnacyjnych prac polowych. Występujące  w  ciągu  miesiąca  częste opady  deszczu przyczyniły  się  do  poprawy uwilgotnienia ornej warstwy gleby. W czerwcu obserwowano kwitnienie zbóż jarych i ozimych oraz dojrzewanie rzepaku ozimego.  Prawie  w  całym  kraju  w  drugiej  połowie miesiąca  zakwitły ziemniaki,  a  żyto,  pszenżyto i pszenica ozima weszły w fazę dojrzewania. W ciągu miesiąca na obszarze całego kraju powszechnie prowadzono sianokosy. Pod koniec czerwca zbiór  pierwszego pokosu siana  łąkowego i wieloletnich roślin motylkowych  dobiegł końca. Częste  opady  deszczu utrudniały zbiór i dosuszanie siana. 

Występujący  w  pierwszej  dekadzie  lipca  na  znacznym obszarze kraju niedobór opadów, przy utrzymującej się upalnej i słonecznej pogodzie spowodował niedobór wilgoci w glebie. W wielu rejonach Polski wystąpiło nadmierne przesuszenie gruntu. Upalna i słoneczna pogoda  sprzyjała dojrzewaniu  rzepaku  i  rzepiku  oraz  zbóż  jarych  i  ozimych. W drugiej i trzeciej dekadzie lipca obserwowano zmienne warunki atmosferyczne. W wielu rejonach kraju wystąpiły gwałtowne opady deszczu, często o charakterze burzowym, gradobicia oraz trąby powietrzne powodujące lokalnie zniszczenie  i uszkodzenie upraw. Na ogół w drugiej i trzeciej dekadzie lipca  w  całym  kraju  opady deszczu zapewniły  dobre, a czasami nawet nadmierne uwilgotnienie gleby.

Częste deszcze nieco utrudniały prowadzenie żniw również w sierpniu, jednak miały korzystny  wpływ na dalszą wegetację roślin okopowych oraz  wzrost  traw  na  trwałych użytkach zielonych. Rozpoczęte w trzeciej dekadzie  lipca  żniwa  zbóż  ozimych  na przeważającym obszarze kraju zakończono w drugiej połowie sierpnia, natomiast sprzęt zbóż jarych zakończono w trzeciej dekadzie miesiąca. W sierpniu trwał zbiór liści tytoniu, a w trzeciej  dekadzie  miesiąca  przystąpiono  do  zbioru  kukurydzy na  zielonkę  i  lokalnie rozpoczęto wykopki ziemniaków.

--PODZIAL--

Ciepła, słoneczna i na ogół bezdeszczowa pogoda we wrześniu stwarzała dobre warunki dla prowadzenia zbiorów upraw. Rejonami jednak nadmierne przesuszenie gleby utrudniało wykonywanie jesiennych prac polowych, przede wszystkim orek przedsiewnych i siewów ozimin. Na początku  września  kończono  siewy  rzepaku  ozimego. W pierwszej połowie września  zakończono  zbiór  kolejnego pokosu traw łąkowych i wieloletnich roślin motylkowych, kontynuowano rozpoczęte w sierpniu wykopki  ziemniaków, a w trzeciej dekadzie września lokalnie przystąpiono do  zbioru  buraków  cukrowych. W  drugiej  połowie września rozpoczęto także zbiór kukurydzy na ziarno.

Ciepła i słoneczna pogoda w pierwszej i drugiej dekadzie października stwarzała bardzo dobre warunki do zbioru upraw okopowych i pastewnych. Znaczne ochłodzenie połączone z opadami deszczu ze śniegiem  i śniegu, które wystąpiło na obszarze całej Polski w trzeciej dekadzie października przejściowo zahamowało wegetację pozostających na polach upraw np. buraków  cukrowych  oraz  roślin ozimych wysianych pod zbiory 2013 roku.

Ciepły, pogodny listopad przyczynił się do ożywienia wegetacji i dalszego wzrostu ozimin. W końcowej fazie jesiennej wegetacji zboża ozime i rzepak ozimy są bardzo dobrze, a czasami wręcz nadmiernie wyrośnięte.

Rzeczoznawczy terenowi GUS stan zbóż ozimych w październiku br. ocenili jako nieco lepszy niż w roku ubiegłym, a rzepaku i rzepiku na poziomie zbliżonym do roku ubiegłego.